Where the Crawdads Sing

Een uitgelekte titel, maar een onvergetelijke middag.

De titel van de film was deze editie al van tevoren uitgelekt. Daardoor besloten een aantal mensen niet te komen, omdat ze deze film recentelijk al hadden gezien. Ook werd er getwijfeld: ‘Wil ik deze film wel zien, want het boek was zo mooi’. Een begrijpelijke aarzeling. Wie kent niet die angst dat een geliefde roman wordt verpest door een matige verfilming? Ik kan je verklappen, ze hadden geen spijt.

Om 10 voor 3 druppelden de eerste mensen al binnen. De opkomst was goed: ongeveer 14 filmliefhebbers hadden de weg naar ‘Het Zaeltje’ gevonden. De drankjes en popcorn werden klaargezet en Marianne leidde de film duidelijk in.

Where the Crawdads Sing vertelt het verhaal van Kya, het “moerasmeisje” dat afgesloten van de bewoonde wereld alleen opgroeit in de wilde natuur van North Carolina, nadat haar familie haar één voor één in de steek heeft gelaten. Ze beschouwt de natuur als haar leerschool. Maar als ze in aanraking komt met mensen uit de stad ontdekt ze dat er ook een andere wereld is. Wanneer een jongen dood in het moeras wordt gevonden, valt de verdenking onmiddellijk op haar.

De film duurde 2 uur, maar iedereen keek hem zonder moeite af. Met verwondering en een traan werden we meegenomen in Kya’s wereld van de prachtige natuur, eenzaamheid en uiteindelijk ook liefde en verraad.

We waren allen erg onder de indruk van de film. Naderhand ontstond er een levendig gesprek, waarin verschillende aspecten van de film werden belicht.
De uitgebreide garderobe van het moerasmeisje werd ter discussie gesteld. Er werd gesproken over de beweegredenen van de weggelopen moeder. Het verrassende einde werd uitvoerig besproken, waarbij een aantal mensen toegaven dat ze nog niet helemaal doorhadden wat er werkelijk was gebeurd. Ook werd er bewondering uitgesproken over hoe knap het was om de chronologische vertelling van het boek in 2 uur filmtijd te krijgen, zonder dat het verhaal zijn kracht verloor.

Nog een leuke anekdote is dat iemand zich afvroeg of we de rivierkreeften hadden horen zingen. Het werd wel benoemd in de film, maar echt gehoord? Leonie zocht het op en dit was het antwoord: daar waar de rivierkreeften zingen is een uitdrukking en betekent eigenlijk: ‘Een plek ver weg, vaak in de natuur, waar niets of niemand je kan storen’. Rivierkreeften kunnen niet zingen, we hebben ze daarom niet gehoord.

De film krijgt van ons 4,5 sterren. Een prachtige verfilming die recht doet aan het boek en ons allemaal heeft geraakt.

Tot de volgende keer. Op 5 oktober zien we elkaar weer in het Zaeltje.
Het genre is al in overleg!