Rosehaghe FilmClub: La Chimera

Zondag 1 juni vond de derde editie van de Rosehaghe FilmClub plaats, een middag die zeker in het geheugen zal blijven hangen – niet alleen vanwege de prachtige film die we hebben gezien, maar ook om de wat chaotische start.

We kampten met wat problemen bij het opstarten van de film, en alsof dat nog niet genoeg was, vielen er tijdens de film ook nog eens enkele wijnglazen om. Na wat gestommel en gelach kregen we alles op orde en kon de echte magie beginnen.

Leonie Beij had voor deze editie een bijzondere film uitgekozen: La Chimera. Ze heeft de film voorgesteld én enthousiast ingeleid:

‘De titel verwijst naar een onuitvoerbaar verlangen, een illusie of een niet uitvoerbare droom. De regisseur is Alice Rohrwachter, dochter van een Duitse vader en een Italiaanse moeder. Deze film is de derde van een drieluik over het leven op het platteland van Italië, na Le Meraviglie en Lazzaro Felice.

De film speelt zich af in de jaren ’80 in Riparbella aan de Tyrreense Zee in Toscane. Het verhaal volgt Arthur, een archeoloog gespeeld door Josh O’Connor, die net uit de gevangenis is ontslagen omdat hij betrokken was bij illegale graafactiviteiten. Hij beschikt over een bijzondere gave om Etruskische graven op te sporen en sluit zich aan bij een groep grafrovers die zich de Tombaroli noemen. Arthur treurt ook om zijn verloren geliefde Beniamina, wat als een rode draad door de film loopt.’

Tijdens het nabespreken bleek dat de meningen over de film verdeeld waren, precies wat je hoopt bij een goede filmclub. Voor sommige kijkers kwam de film te langzaam op gang. Persoonlijk vind ik juist dat dit soort langzame films veel meer oog voor detail kunnen geven. Ze dwingen je om echt te kijken, om je onder te dompelen in de atmosfeer en de subtiliteiten op te pikken die je bij snellere films zou kunnen missen.

Wat iedereen wel kon waarderen was de prachtige jaren ’80 look, die perfect was geëvenaard. De setting, de kleding, de kleuren, de cinematografie. Alles ademde die specifieke tijd, zonder dat het geknutseld aanvoelde. Het was alsof de film werkelijk in die tijd gemaakt was.

De humor in de film was apart, dat moet gezegd worden. Niet iedereen pikte het meteen op, maar de meesten konden de eigenzinnigheid wel waarderen. Het was een afwisseling tussen subtiele, droge humor en ludieke fragmenten, erg creatief.

Ondanks, of misschien wel dankzij, de wat rommelige sfeer was het weer een geslaagde middag. Dat is nu ook het mooie van de Rosehaghe filmclub: het gaat niet om perfectie, maar om de gedeelde liefde voor cinema en het samen kijken.

We kijken alweer uit naar de volgende editie op zondag 31 augustus.