26 november 2022

“Portretten, aquarel en tekenen. Veel van kinderen, ik denk wel zo’n duizend in totaal.” Waarschijnlijk meer, Otto is een bescheiden mens. Al tijdens zijn studie in de jaren ’70, aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in De Haag, begon hij met portretteren. “Van foto’s, maar ik zie mensen liever in ’t echt. Even praten en in de ogen kijken, dat geeft een completer beeld.”

Na zijn studie verhuisde Otto naar Haarlem. De kunstzaal van Heerkens Thijssen op het Houtplein, daar heeft hij acht jaar gewoond en gewerkt. “Atelier, winkeltje en een slaapplek. Leven als een kunstenaar, een mooie tijd! Daarna is Otto samen met Jeanette naar de Gasthuisvest verhuisd. “Een bovenhuis en dienstwoning van het Frans Hals Museum, eigendom van de gemeente.”

“Aan onderhoud werd niets gedaan, dus de huur was laag. Het gaf mij de financiële ruimte om ook een atelier te huren.” Via een uitzendbureau is Otto parttime bij het Frans Hals Museum gaan werken. “Leuk, maar nooit meer dan twintig uur per week. Daarnaast bestond mijn werk uit illustreren en portretteren.” Bij het Frans Hals Museum heeft Otto 33 jaar gewerkt en in 2010 zijn Otto en Jeanette naar Rosehaghe verhuisd.

“We stonden al jaren ingeschreven en kregen de kans. Het is een fijne buurt. We zorgen voor elkaar zonder de deur bij elkaar plat te lopen. Om dat te illustreren belt op dat moment de buurvrouw aan. Sleutel vergeten, ze heeft zichzelf buitengesloten. “Gelukkig hebben jullie een reservesleutel. Met een zilveren hartje eraan.” Gevonden! De buurvrouw gaat naar huis en Otto keert terug naar zijn verhaal.

“Ja, we wonen hier fijn. De huur is hoger, dus mijn atelier heb ik opgezegd. Ik heb hierboven een kamer met daglichtlamp, dat gaat ook. En ach, ik ben gepensioneerd en grotendeels met portretschilderen gestopt.” Portretteren doet Otto alleen nog voor vaste opdrachtgevers, zoals laatst voor de Koninklijke Vereniging Lichamelijke Opvoeding. “Die hadden een nieuwe voorzitter en ik mocht de aftredende voorzitter weer portretteren.”

“Haar heb ik toen in Het Zaeltje uitgenodigd. Daar heb je noorderlicht, heel stabiel. En de modellen bij de portretgroep, die portretteer ik als beloning voor het model zitten.” De portretgroep organiseert Otto iedere twee weken op zaterdag in het Zaeltje, met zeven vaste deelnemers. Daarnaast is hij secretaris van de bewonerscommissie. “Heel anders dan kunst maken, maar fijn om iets te kunnen doen voor de wijk.”

Banner Image

‘Samen zijn
wij Rosehaghe’

Rosehaghe, een dorp in de stad met een eigen karakter. Met haar 138 eengezinswoningen, 2 bovenwoningen en een verenigingsgebouw is Rosehaghe een van de kleinste, zelfstandige woningbouwverenigingen in Nederland. Een unieke woongemeenschap, bestuurd door de bewoners zelf. Samen zijn wij Rosehaghe.